Не трэба цноце аніякіх фарб,

А алавок няўжо зусім не варт

Увекавечыць гэты дзіўны скарб?

Няўжо краса тады і прыгажэй,

Калі яе красой не назавеш?

Хоць залаты ёй створаць маўзалей,

А вечнасць дасць ёй твой цудоўны верш.

Каб час наступны бачыў прыгажосць,

Ягоны вобраз дай такім, як ёсць.

Люблю, але, бадай, маўчу пра тое,

Люблю мацней, а скажа хто — слабей.

Той прадае пачуцце залатое,

Хто пра любоў крычыць ля ўсіх дзвярэй.

Пачатак быў і ў нашага кахання,

Цябе вітаў я песняю сваёй,

Як Філамель, ад змроку да світання,

Пакуль не прыйдзе лета за вясной.

І не таму, што лета горш прадвесні,

Калі ноч моўкла, слухаючы спеў.

Увосень лес увесь спявае песні,

Акорды дзікія злятаюць з дрэў.

Замоўк і я, падобна Філамелі,

Каб песні ціхія прывабу мелі.

Якая муза бедная мая,

Калі ёй трэба праспяваць аб тым,

Хто лепш хваленняў нашых удвая

У натуральным выглядзе сваім.

Не дакарай, калі замоўкнем з ёй.

У люстра глянь. Аблічча ўбачыш там,

Якое надзвычайнай пекнатой

Вышэй таго, што я даваў ці дам.

Вялікі грэх прыняў бы на душу,

Сваёй хвалой заблоціўшы красу.

Я вобраз твой не ў вершы запішу,

Я лепш яго у сэрцы пранясу.

Папраўдзе, люстра больш табе дае,

Чым творы могуць перадаць мае.

Ты для мяне старэйшаю не станеш,

І ў першы дзень, і сёння — ты адна,

Хоць тры зімы зрывалі з дрэў убранні,

Якія ім прыносіла вясна,

Хоць тры вясны змяніліся на леты,

За летам восень жоўтая ішла,

Быў тройчы красавік вясной сагрэты, -

А ты — ўсё, як і ў першы дзень, была.

На жаль, краса знікае пакрыёма,

Як нікне цень ад сонечных гадзін.

Прывабнасць, што здаецца нерухомай,

Нябачны вокам мае рух адзін.

Пакуль яшчэ ты не была на свеце,

Быў росквіт і заход у кожным леце.

Любоў мая не ідалапаклонства,

А мой каханы ідалам не ёсць,

Хоць пра яго, яму пяю бясконца,

Ягоную ўслаўляю прыгажосць.

Сягоння, заўтра, ён усё прыгожы,

Ён будзе вечна ў харастве такім.

Таму і верш мой без яго не можа,

Пяе пра аднаго, жыве адным.

Краса, Прыязнасць, Цнота мне так любы,

Красу, Прыязнасць, Цноту слаўлю я.

Яны — як кола, у якім я ўсюды

І у якім уся любоў мая.

Красу, Прыязнасць, Цноту — ўсе тры сілы

Жыццё шчасліва ў ім адным злучыла.

Калі у хроніках старых часоў

Чытаю я пра рыцараў і лэдзі,

Якія зналі хараство, любоў,

Жылі, змагаліся, ўміралі недзе, -

Тады здаецца, што у спробах тых

Сказаць пра рукі, ўсмешкі вуснаў, вочы

Найлепшы кожны з песняроў старых

Намаляваць твой дзіўны вобраз хоча.

Ты — надзвычайны хараства узор.

У творах іх — твой цень адлюстраваны:

Цябе не бачыўшы, хто даў бы ў твор

Твой чараўнічы вобраз незраўнаны?

А мы, сучаснікі, хоць бачыць можам,

Сказаць не можам добра аб прыгожым.

Ні прадчуванні, ні прарочы дух,

Што адкрывае дзень наступны свету,

Не ведаюць, не скажуць, ці дайду

З табой, любоў, да вызначанай мэты.