Дарогу, што на могілкі вядзе.

А стрэлкі часу — як бесперастанна

Ён па-зладейску ў нябыт ідзе.

Каб думак шчырых не згубіла памяць,

Ты запішы, і я іх запішу.

Як дзеці родныя, яны устануць,

Нам дапамогуць лепш пазнаць душу.

З старонкі кожнай скарб нам прамяніцца,

А ў кнізе добрай — цэлая скарбніца.

Цябе так часта я у вершах клікаў,

Твой вобраз так мне добра дапамог,

Што спевакоў другіх кагал вялікі

Пачаў цябе ўслаўляць, як толькі мог.

І вочы, што наўчылі пець нямога,

А невукаў — узняцца у прастор,

Мастацтва здольных збольшылі намнога,

У крылле ім далі багата пёр.

А ўсё ж ты мусіш мною ганарыцца:

Мае ўсе творы створаны з табой.

Калі ў другіх твой вобраз прамяніцца,

Дык у маіх — жыве з усёй красой.

І тое, што несамавітасць піша,

Тваёй рукой узведзена на ўзвышша.

Пакуль адзін я піў з твае крыніцы, -

Зіхцелі вершы дзіўнай пекнатой.

Але цяпер ім суджана зацьміцца,

А музе — месца саступіць другой.

Я згодзен: варты вартага і варты,

Але што б іншы ні стварыў пясняр,

Ён толькі аддае, што вінаваты,

Ён доўг дае, а не прыносіць дар.

Калі пачне тваю ён славіць цноту,

Дык, значыцца, крадзе ў тваіх жа дзей.

Красу ён славіць — зноў маленькі клопат:

Прыносіць дар, які ў цябе ж крадзе.

Не думай дзякаваць за «пахвалёны»,

Бо сам сабе заплаціш доўг ягоны.

Я спраняверыўся ў сабе зусім,

Калі падумаю, які мастак

Складае творы з іменем тваім,

Бо не магу зраўняцца з ім ніяк.

Твая душа — як мора шырынёй,

На ім прастор для ўсякіх ветразей:

І карабель ідзе сваёй хадой,

І човен мой не менш рызыкаўней.

Ты толькі можаш зратаваць мяне,

Бо човен мой — нядужы і стары.

А той плыве бяспечна праз віры,

Таго ніяк пагібель не кране.

Калі я згіну ўсё-ткі ў акіяне, -

Мая пагібель праз каханне стане.

Хоць да мяне памрэш ты, хоць пазней,

Калі ў зямлі мае сатлеюць косці,

Ніяк не згасне бляск тваіх вачэй,

Твой вобраз чараўнічай прыгажосці.

Бяссмертным зробіцца тваё імя,

Калі навекі згіну я аднойчы.

Звычайнай будзе могілка мая,

Красе тваёй — усе людскія вочы.

Твой вечны помнік — мой сардэчны верш,

Для нашых дзён, для часу, што настане,

Для тых людзей, з якімі ты жывеш,

Для тых, што прыйдуць пасля іх згасання.

Так, як дыханне з роду ў род ідзе,

Ты будзеш жыць на вуснах у людзей.

Не заручоны з музаю маёй,

Ты можаш быць паблажлівым для тых,

Што кожны твор табе прысвеціць свой,

Благаславення просячы для кніг.

Каб славіць розум, прыгажосць тваю,

Мой талент вельмі сціплы і малы.

А новы час, на сілу ўсю сваю,

Нясе табе багата пахвалы.

Але калі ад новых спевакоў

Пачуеш красамоўны іх тандэт,

Тады ацэніш праўду шчырых слоў,

Якія даў ад сэрца друг-паэт.

Малюнкі іх — як нежывыя ўсе,

А вобраз твой — радня самой красе.

Я думаў, што красе тваёй цудоўнай

Ніякіх штучных не патрэбна фарб

І што паэт наўдачу мерай роўнай

Аддасць табе пазычаны ім скарб.

Таму і размаўляў я цераз зубы,